PS:
Aan de vereniging van Crohn-colitis schreef ik
trouwens nog het volgende:
Reeds in 1954 werd enteritis / Crohn
vastgesteld.
Ik heb slechte ervaringen met Nederlandse artsen en
specialisten. Omdat ik veel in het buitenland werkte consulteerde ik daar
artsen. Toen in de jaren 80 de Crohn problemen toenamen, verbleef ik weer
duurzaam in Nederland. Artsen en specialisten hier wisten het beter: het was
colitis, die soms ontaardde in colitis ulcerosa en de gewrichtsproblematiek werd
veroorzaakt door artrose. Tal van onderzoeken volgden. Een colonscopie is voor
mij een vreselijke marteling, omdat de sigmoïde buitensporig pijn doet bij
passage van de scope. Aan verzoeken om verdoving wordt veelal niet voldaan. "Ik
wil weten waar de pijn vandaan komt", zegt de arts dan. Telkens weer willen ze
het wiel uitvinden. Er wordt beslist niet serieus geluisterd. Elk
onderzoek is voor mij een zware belasting, vooral omdat ik in een Jappenkamp zat
en ooit werd blootgesteld aan de "waterkuur". Voor mijn gemoed is een onderzoek
op zich al een "marteling". Begrip daarvoor kan men in Nederland niet
verwachten.
Momenteel heb ik een vreselijke luxering van
Crohn. Ben onder behandeling van een natuurarts, die homeopathische
medicijnen verstrekt. Voor het eerst merk ik dat er serieus naar gekeken wordt
en voor het eerst merk ik dat medicijnen "iets doen".
Bij mij is het probleem groter, omdat ik ook een
zeer ernstig hartinfarct heb gehad in 1996 en ik uit de oorlog vele gebreken heb
overgehouden, waaronder littekens van dysenterie in de darmen, ernstige slijtage
van gewrichten en een beschadigde ruggenwervel.
Verder heb ik de aldaar (Indonesië) als zodanig
bekende ziekte Montauber gehad, tyfus, cholera, malaria, dysenterie en
deficiëntieverschijnselen tegelijkertijd, waardoor mijn lever ernstig werd
beschadigd (zware geelzucht). Uiteraard bleef ik niet vrij van beri-beri, een
ziekte waarvan nog weinig gevolgen bekend zijn, maar waarvan in de tropen wordt
aangenomen dat deze het immuunsysteen blijvend ontregelt.